Leven we aan het einde van de geschiedenis? „Ja”, zei dr. M. Klaassen donderdag in Barneveld op de bondsdag van de Hervormde Vrouwenbond, „wij leven er steeds dichterbij.” Tegelijk beantwoordde de predikant de vraag ontkennend. „Want van die dag en die ure weet niemand. Maar verwacht u Hem? Kunt u Hem ontmoeten?”

Dr. M. Klaassen, hervormd predikant in Arnemuiden, was donderdag een van de sprekers tijdens de jaarlijkse bondsdag van de Hervormde Vrouwenbond. Centraal tijdens de dag in de Veluwehal in Barneveld, waar zo’n 1600 vrouwen op afkwamen, stond het thema ”Op wacht. Volharden tot het einde”.

Volgens dr. Klaassen leven we in een bezeten wereld. „In die wereld komt de oproep naar ons toe om waakzaam en nuchter te zijn.” De predikant vroeg zich af of we aan het einde van de geschiedenis leven. „Ja”, zei hij, „wij leven er steeds dichterbij.” Vervolgens antwoordde hij: „Nee. Want van die dag en die ure weet niemand. Maar verwacht u Hem? Kunt u Hem ontmoeten?”

Paulus schrijft dat Christus pas terugkomt als de antichrist verschenen is. Hij wordt tegengehouden tot het moment dat degene die hem weerhoudt, hem loslaat. Dr. Klaassen: „Het beginsel van wetteloosheid is al wel werkzaam in de wereld. Wij leven in een cultuur die lange tijd gestempeld is geweest door het christelijk geloof. Nu maken we de om­gekeerde beweging mee.”

Volgens de predikant zien we steeds duidelijker een beginsel van antichristelijkheid zich openbaren. „We zien hoe onze cultuur los van God en Zijn heilzame wil raakt. Stuurloosheid en een radicale omkeer van de morele orde nemen toe.”

Als duidelijke tekenen van de eindtijd noemde dr. Klaassen de voortgaande verkondiging van het Evangelie en de toekomst voor Israël. „God zal Zich opnieuw over Zijn oude bondsvolk ontfermen.” Wel vroeg de predikant zich af of de terugkeer van het volk naar het Beloofde Land daarvan een teken is.

„Het is nodig om waakzaam te blijven en te volharden”, zei hij. Volharding is volgens de predikant uit Arnemuiden niet alleen een opgave, maar ook een gave van God. „Volharden hoef je niet in eigen kracht te doen.”

Comfortabele positie

Tijdens de middagbijeenkomst vertelde directeur Edwin Baelde van Stichting De Ondergrondse Kerk (SDOK) over de vervolgde christenen in Pakistan. Ondanks veel pijn en verdriet houden ze een sterk geloof. „Ze kunnen het volhouden omdat God naast hen gaat staan”, zei Baelde. Ook voor ons westerse christenen is dat volgens hem een les. „In onze comfortabele positie is er het gevaar dat we ons terugtrekken, ons verzetten of ons aanpassen.”

Tijdens zijn laatste reis naar Pakistan ontmoette Baelde daar twee kinderen die hun ouders levend hebben zien verbranden: Salmon en zijn zusje. Ook ds. A. ten Brinke, hervormd predikant te Goedereede, vertelde in zijn meditatie over de Pakistaanse kinderen. „Salmon zag hoe hindoes zijn vader en moeder achter een tractor bonden en naar de steenoven sleepten, terwijl ze zongen: „Jezus volgen, er is geen weg terug, de wereld achter, het kruis voor…”” Zo vergaat het de aanbidders van het kruis, aldus ds. Ten Brinke. Salmon en zijn zusje wonen nu bij hun opa.

„De zoon van het verderf is bezig een kalifaat te stichten”, aldus ds. Ten Brinke. „Daarom moeten wij en onze kinderen toegerust worden en is het noodzakelijk om de gehele wapenrusting aan te doen waar Paulus in zijn brief aan de Efeziërs over schrijft.”

Het wapen ”bid voor alle heiligen” nam de predikant als uitgangspunt voor zijn meditatie. „We zijn verbonden met onze geestelijke broeders en zusters over de hele wereld. We vormen één lichaam met hen, al spreken ze een andere taal, wonen ze in een andere cultuur, staan ze in een andere kerkelijke traditie, lezen ze een andere Bijbelvertaling en eten ze ander voedsel. Maar we belijden eenzelfde geloof en we hebben één ding gemeen: een volgehouden smeekgebed.”

Vergeving

Bondsvoorzitter M. M. Jonker-Hakkert wees in haar openingswoord op het belang open ogen te hebben en met geloofsogen te kijken naar de tijd waarin we leven. „Het gaat erom tijdig gevaren te signaleren en de wacht te betrekken bij ons hoogmoedige hart”, zei ze.

Karin Zakko vertelde over zijn vlucht uit Syrië. Via een christelijke vriend kwam hij tot geloof in Jezus Christus. Hij stelde zijn huis beschikbaar voor samenkomsten. Buren en andere vrienden die behoorden tot de orthodoxe kerk wilden niets meer met hem te maken hebben. Ruiten werden ingegooid. Hij moest zich verantwoorden bij de geheime dienst. Dat deed hij niet, maar vluchtte via Turkije naar Nederland. Hij verblijft hier sinds tweeënhalf jaar. Of hij zijn vervolgers haat? „Vergeving is het hart van het christelijk geloof”, zei hij.

De bondsdag werd opgeluisterd met muziek door blokfluitensemble Het Lindeconsort en kleinkoor Solino Coro Deo uit Barneveld onder leiding van Martin den Boer. Als organist trad Frits Berkhoff op.